Όχι σε πρώτη Ιουλίου για το 1821!

Οι πράξεις κανενός από κοινωνικού του συνόλου δεν επιτρέπεται να προβλέπονται με ακρίβεια από τον νόμο αντί για ό,τι χρειάζεται να μην κάνει ώστε να μην γίνει. Αντίθετα η λήψη και η απολαβή της οδηγίας προς εκτέλεση απαγορεύονται χωρίς την πρακτική εφαρμογή της από άλλον νόμο και το σύνταγμα σε περίπτωση όταν υπερισχύει.

Το υπαίθριο κάπνισμα αφιλόξενα με την ατμόσφαιρα προβλέπεται για την ακρίβεια με τον νόμο εκλαμβάνοντας την ανακρίβεια του καθορισμού του εκλογικεύοντας την εγκυρότητα των οδηγιών προς εκτέλεση εμπεδώνοντας το δόγμα της αντίληψής του στον άνθρωπο που το εκτελεί. Δεν θα χρειαστεί να γίνει κάτι παραπάνω από την αγορά της και την αποπληρωμή προς ανάλωση με τον προβλεπόμενο τρόπο και όχι τόπο και χρόνο από τον κάτοχο καθενός διατιθέμενου καταναλωτικού αγαθού της αγοράς με εργασιακή κινητοποίηση από την επιβίωση για την απόκτησή τους.

Οι κατονομαζόμενες απόψεις υπερασπίζοντας δικαιώματα τα οποία εκπροσωπούνται ανεξαιρέτως ατόμου που τα κατέχει αμετατόπιστα και αμετάβλητα λόγω της ιδιορρυθμίας που κατέχει απαρτίζονται ταυτίζοντας αντικειμενικά γεγονότα με τα οποία καταγίνονται όπου αναφέρονται πρωτογενώς επακολουθώντας την διαβλητή αιτία ανταποκρινόμενης διαφωνίας από την απόδειξη την οποία προσκομίζουν.

Η πραγματικότητα ενδέχεται να συνυπάρχει ιδεατά και διαμορφωμένα από την δυνατότητά της να προσαρμόζεται αντικειμενικά σε χαρακτήρα τον οποίο αναμορφώνει όταν τον κατέχει με την υπάρχουσα αναγωγή της στην αλήθεια την οποία εκπροσωπείται και προκύπτει. Στην πραγματικότητα τίθεται να προστίθεται κάτι και συμβατικά. Οι διαπιστωμένοι ως τους διαχωρισμούς της πραγματικότητας διαχωρίζονται με:

  1. Υπάρχουσα πραγματικότητα συμπίπτοντας υπαρκτή και με την αντικειμενική αλήθεια.
  2. Ιδεατή πραγματικότητα προοπτικής και πρακτικής και θεωρητικής ανάπλασης και της αναπροσαρμογής εξαιρώντας την θετική της συμβατική αναθεώρηση.
  3. Διαμορφωμένη προκύπτουσα πραγματικότητα προκύπτοντας την εκτέλεσή της ως υπάρχουσα ιδεατή την οποία εγκαθιστά στο περιβάλλον για τους αντικαπνιστικούς νόμους συσχετίζοντας τους ανθρώπους μεταξύ τους προς την παράβαση του παραπάνω αξιώματος σε σχέση με την εξαίρεση.

Η πραγματικότητα δεν μπορεί να διαμορφώνεται ώστε να συσχετίζει τον άνθρωπο αποκλειστικά αυτόνομα μόνο από τον χώρο όπου διαδραματίζεται εκλαμβάνοντας την κατοχή του από την ιδιοκτησία ως το περιβάλλον και την φύση όπου την υποδέχεται χωρίς να αδικείται η εφαρμογή της από την άσκηση διενεργώντας την αναμεταξύ τους.

Ειδικά από πλευράς του διερχόμενου την άσκηση χωρίς ισοδύναμο αποτέλεσμα χωρίς να ασκείται ισότιμα ο,τι παραλαμβάνεται από ο,τι συμβαίνει άτομα τα οποία καπνίζουνε χωρίς να τυχαίνουν έμπρακτου σεβασμού και αναγνώρισης των ενεργειών προς κατοίκηση της φυσικής ανάγκης και φυσιολογίας του ατόμου στον ίδιο κόσμο όπου ευδοκιμεί και γίνεται εξωτερικά έχοντας τον ενδοιασμό από κλειστούς χώρους κοινόχρηστους για όσο η φυλακή του κράτους κατέρριψαν την ανισοτιμία λόγω της ισοδυναμίας χωρίς να διατηρείται χωροταξικά.

Η αντικαπνιστική νομοθεσία μάταια επικαλείται την υποδοχή από το αντί- για κάτι υπαρκτό και ιδιόκτητα από ανθρώπινο να υπάρχει χωρίς να το ομολογεί από μονομερή ατομική αλαζονεία του ενδιαφερόμενου να του αφανίσει την ύπαρξη και επινόηση του και την πρωτοτυπία αναφερόμενου με το από για το απάνθρωπο εν όψει του πρακτικού κωλύματος προσποιητά από κάτοψη της γενικής συνοπτικής του ανάγκης.

Σύντομα από όπου αποσκοπεί να δραπετεύει επωμίζεται ευθύνες πλειοψηφία των αναλώσιμων όντων έχοντας καταναλώσει την υπέρβαση της ανθρωπότητας από τις διατροφικές ανάγκες υποκαθιστώντας τον εθισμό για το κάπνισμα την πτυχή της ίδιας σωτηρίας. Κάτι τέτοιο νομοθετείται κάλλιστα αντίθετα πρωτίστως από την ευθύνη της επίγνωσης έχοντας κατά την διάρκεια ενασχόλησης με το κάπνισμα απέναντί του.

Κάτι ελλείψει του οποίου ανοδικά συντρέχει να το χρωστά στο φυσικό περιβάλλον του από όπου παραλαμβάνεται και κατέχεται από ιδιοκτήτη κυκλικά συμπεριλαμβάνοντας τον για τις δραστηριότητες από τις πράξεις του.

Αν και τελεί υπό αναγνώριση ότι υγεία λείπει χωρίς να επιβάλλεται το πληρεξούσιο αποτέλεσμα νοηματικών και σωματικών ικανοτήτων ατόμου το οποίο πάσχει υπό την προϋπόθεση υποδούλωσης την συνθηκολόγηση της ελευθερίας του με την αντικαπνιστική νομοθεσία μάταια και δημόσια εξεζητημένη από τα μεμονωμένα άτομα των οποίων ο παρών διαδικτυακός τόπος μας αποβλέπει της συνταγματικής πειθούς με νόμο τον οποίο τηρεί κάθε κράτος απέναντι σε πολίτες με ισότιμους καπνιστές με το δικαίωμα το οποίο αντάλλαξαν με την αντίθετη υποχρέωση κατά την δημόσια αναγόρευση αναγκών της διαβίωσης και την διακρατική διάβρωση των διεθνών οργανισμών και κινημάτων τους δεν αποτελεί μόνη προϋπόθεση κάτω από την οποία τα άπειρα άτομα από τα οποία εξαρτήθηκε σκάβουν τον λάκκο εκδίδοντας κοινόχρηστα νομίσματα κυκλοφορώντας και διαπερνώντας τα αναμεταξύ των χωρών συντηρώντας υπαρκτή την απαίτηση υλοποίησης του αποτελέσματος εξαρθρώνοντας το κάπνισμα και το πρόβλημά του από την κοινωνία στην οποία συμμετέχουν νομικά ισότιμα χωρίς την ισοδυναμία της πράξης τους μέχρι να αποκατασταθεί άμεσα εμπίπτοντας την πρωτοβουλία του κοινωνικού συνόλου όπως την απασχολεί το κώλυμμα των δραστηριοτήτων του αποσκοπώντας την πρόοδο και αποβλέποντας με την εξέλιξή τους.

 

Η προτεραιότητα διαδραματίζοντας την εκτέλεση της αντικαπνιστικής νομοθεσίας τηρείται ταυτόχρονα στην πρώτη θέση από διατάξεις αφορώντας κατά την αναφορά τις συνθήκες ενηλικίωσης και περιεκτικότητας με καπνό προϊόντων λόγω της οποίας προσδίδεται άδεια για την πώλησή και εμπορία τους οριοθετώντας νομοθετική αρμοδιότητα από το θέμα πριν την άσκηση νομοθεσίας ισοκατανομή της ομοιόμορφης δικαιοσύνης σύμφωνα με την ανταπόδοση και την προδικαστική και την διαδικαστική της ανταπόδοση των σχετιζόμενων άμεσα διαπλεκόμενων επαγγελμάτων διαβλητά από κοινωφελή χαρακτήρα.

Ωστόσο δεν αληθεύει λογικά επαρκώς ότι τα επαγγέλματα τα οποία διαπλέκονται με την διοχέτευση του καπνίσματος από την κοινωνία εάν επειδή προορίζεται μονομερώς σε έγκλειστους χώρους και το ύπαιθρο ότι εκπίπτει από κοινωφελές κάθε επάγγελμα παρέχοντάς το στο κοινό και την χρήση την οποία αυτό διαθέτει.

Αποφέροντας δυνατότητα επιλογής και απόρριψης στο καταναλωτικό κοινό και την ευρύτερη κοινωνική του διάρθρωσή από το πλεόνασμα του ασκείται τοιουτοτρόπως η ελευθερία με την κρίση την οποία εφαρμόζει ώστε να αποτιμάται από αντικειμενικό γεγονός με τρόπο τον οποίο αρμόζει να υπάρχει για λόγο τον οποίο εκτίθεται προτεραιότητα από κριτήριο συνέχισης και διαιώνισης εμπορίας του παράλληλα με το ανθρώπινο είδος το οποίο την οραματίζεται.

Ἀπαντῆστε

Παρακαλοῦμε συνδεθῆτε καὶ χρησιμοποιῆστε μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς μεθόδους γιὰ νὰ ἀναρτήσετε τὸ σχόλιό σας:

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...